***
-Meżczyzna, lat dziewiętnaście. Ciężko ranny w klatkę piersiową..
-Ma grupę krwi na bransoletce.. Zero minus.
-Natychmiast na blok. Meredith, dzwoń do banku- męski głos przerwał kobiecie.
Wtedy wszystko cichnie...
Idę jakimś zielonym korytarzem. W oddali mruga jarzeniówka. Widzę kolejkę złożoną z cieni.
Czerwonowłosa w mundurze prowadzi Trixie do otwierających się drzwi. Rozpoznaję windę i przystaję jak wryty, a w głowie pojawia się pytanie:
Czy ja...? Czy jestem już martwy?
-Jeszcze żyjesz Jacku L. Donovann- oznajmia umundurowana postać, a winda zamyka się bezszelestnie.
W ogóle jest tu cicho jak w...
-Grobie?- Dokończyła moją myśl.
Znowu ten sam chłód, jak w domu tej..
-Co z Tower??- Wypaliłem głośno.
-Wywinęła ci się- wzruszyła ramionami.
-Gdzie jesteśmy?- Przez chwilę obserwowałem kolejkę cienistych postaci.
-Nie zwracaj na nich uwagi. To
dusze- jakby na jej słowa windy po obu stronach otworzyły się, a w jej dłoni pojawił się czarny kajet, który otworzyła.
W milczeniu patrzyłem na te wydarzenia, zastanawiając się czy...
-Nie jesteś na mojej liście.. Jeszcze nie..- odparła przyglądając mi się uważnie.
Znów głosy z oddali..
-Co z nim?- Forest pytajacy..
-Trwa operacja. Kiedy będzie coś wiadomo; zawiadomię pana. Teraz musi pan cierpliwie czekać- odparła kobieta inna, niż wcześniej. Poznałem po barwie głosu- był bardzo miękki i melodyjny.
Znów cisza, pośród której usłyszałem suchy trzask pieczatki i skrobanie pióra po papierze.
Ostatni cień zniknął w windzie.
-Skoro nie jestem trupem, to co ja tu właściwie robię?- Zacząłem nic z tego nie rozumiejąc.
-Zraniłeś się moją bronią. Skąd w ogóle masz mój "Kielich Łez"?- Odpowiedziała pytaniem.
-Był w zbrojowni Związku Stowarzyszenia Łowców- odpowiedziałem zbity z tropu.
-Jesteś synem Cristiana Rafaela Salvator, herbu Kielich?- Zapytała z namysłem.
-Nieślubnym- potwierdziłem obojętnie.- Co z tego?
-Już rozumiem..- mruknęła do swoich myśli.
-A ja nie za bardzo- burknąłem poirytowany.
-Dziwne, bo jesteś podobny do ojca. Był równie niecierpliwy, władczy i sadystyczny wobec Nocnych Dzieci. Nie sądzisz, że to trochę niesprawiedliwe.?- zauważyła powoli.
-Hm. Ty wiesz, jak się nazywam, a ja nawet nie mam pojęcia, kim jesteś. To jest dopiero niesprawiedliwe- prychnąłem przeciągając sylaby.
-Skoro jesteś jego synem, mam obowiązek ci się przedstawić. Jestem Azrael- rzuciła niechętnie.
-O-Obowiązek?- Zająknąłem się zdziwiony.
-Ekhm.. Po prostu dobrze się znaliśmy- wyjaśniła nieco zakłopotana.
-Aha.. Kojarzysz może Jonathana Cristophera Schwarz?- Wypaliłem nieprzemyślanie.
Klapnęła na wyczarowanym przez się mięciutkim fotelu i gestem pokazała mi, żebym również usiadł. Padłem na siedzisko.
-Schwarz...? Był u mnie trzy lata temu niedoszły samobójca o takim nazwisku. Podciął sobie żyły, ale przeżył. Lukantropy i ich samoregeneracja zranień zrobionych zwykłym ostrzem..- westchnęła przewracając oczami.
-Gdyby wtedy wiedział, ze jest uczulony na srebro, kopnąłby w kalendarz- stwierdziłem.
-Nie lubisz go- powiedziała przyglądając mi się natarczywie.
-Nie przepadamy za sobą. Męskie sprawy- skwitowałem.
Właściwie jedna. Ma na imię Cindy, ale mniejsza o to. W gruncie rzeczy i tak obaj jej nie dostaliśmy.
-I chyba obaj jesteśmy z tego powodu spokojniejsi- odezwał się tuż za mną odległy głos Jace'a.
Podskoczyłem z głośnym przekleństwem na ustach.
-Ty...
-Żyję. Czasem po prostu tak mam- prześlizgnął się beznamiętnym wzrokiem po Azrael.
-Nie które Likantropy są bardziej uzdolnione, niż reszta- wyjaśniła leniwie.
-Wolę określenie wilki lub podziemni- odparł z niesmakiem Jace.
-Pierwsze mnie obrzydza, drugie kojarzy mi się jeszcze gorzej...- odcięła się.
-Jace... Jakim cudem..?- Zacząłem oszołomiony.
-A jak myślisz? Z jakiego powodu wepchnęli mnie na Centuriona Pretorii?- Zapytał z ironią.- Jak widać jestem nie tylko wilkiem
-Potrafi podróżować- wyjaśniła niechętnie Azrael.
-Nie powiem, czyja to zasługa- odparł chłód o, a jego lekko przejrzysta postać zaczęła całować.
-Masz do mnie jakąś sprawę, że się zjawiasz?- Czerwonowłosa zmierzyła go podejrzliwym wzrokiem.
-Chodzi mi o pewną osobę.
-Nazwisko.
-Nie pamiętam, wiem tyle; że miał na imię Maksym. Był moim poprzednikiem- oznajmił Jace.
-Mam rozumieć, że chcesz wiedzieć, czy był to ktoś z Podziemnych lub Nocnych..- stwierdziła wolno.
-Chcę wiedzieć, czy to był wampir, a jeśli tak to jakiej kasty- odparł z naciskiem Schwarz.
Bezsenne jak otchłań czekoladowe tęczówki błysnęły; gdy pstryknęła palcami. Tuż obok niej pojawił się stos lewitujących tek.
Te miękkie ruchy były mi skądś znajome, jakbym już kiedyś je widział.
Nie miałem jednak pojęcia kiedy i w jakich okolicznościach miało to miejsce.
-Co..?- Spytała, a w jej oczach odbijała się moja rozdziawiona gęba.
-Nie, nic- mruknąłem, szybko zamykając usta.
Wbiła wzrok w akta i na dłuższą chwilę zapadło milczenie.
Ruchem dłoni zamknęła tekę. Powoli podniosła te bezsenne oczy i spojrzała w oczy Jace'a.
-Nie był to ani wampir, ani łowczy. Nawet nie likantrop- odpowiedziała w końcu. Głos miała...
Właśnie: przez jej wygląd zapomniałem wspomnieć o głosie, który porównywalny był do podzwaniania dzwoneczków. Czysty i delikatny, jak gdyby był zaprzeczeniem tego, co robiła.
Jace nagle parsknął śmieche, co wybudziło mnie z rozmaitych rozmyślań.
-To było świetne- zadrwił.
-O co ci lata?- Zdziwiony posłałem mu spojrzenie spod uniesionych brwi.
-Och, Azrael.. Ma bezsenne oczęta i głos, jak dzwoneczki.. Chyba się zabujałem w Aniele Śmierci- przedrzeźnił mnie.
-Zamknij się- oboje powiedzieliśmy to równocześnie: ona pełna irytacji, a ja obojętnie.
Jego pyskówki prawie nigdy nie robiły na mnie wrażenia.
-..i spływaj. Jeszcze minuta i naprawdę umrzesz- dorzuciła beznamiętnym tonem Azrael.
-Lubie ryzyko. Może dowiedziałbym się co tam masz pod mundurem. Poza tym lubię jeszcze dwie rzeczy: igranie z ogniem i randki- Jace był czasem naprawdę irytujący.
-Znikaj!- Prychnęła machając dłonią z obrączką z misternie wykonanych złotych cierni w bliżej nieokreślonym kierunku.
-Ona cię zanudzi; Donovann- rzucił z ironią Jace i rozpłynął się w powietrzu.
Zapadła niezręczna cisza, podczas której Azrael przyglądała mi się z zainteresowaniem.
Kolejny raz głosy z tamtej strony..
-Co z nim, doktorze- ostry, napięty i trochę zachrypły głos sierżanta domagał się odpowiedzi.
-Wszystko przebiegło bez komplikacji. Chłopak jest stabilny.
-Kiedy się ocknie?
-Nie długo powinien odzyskać przytomność- odezwał się chłodny męski głos, prawdopodobnie lekarza.
-Powinienem się obudzić- mruknąłem w zastanowieniu, jednak coś jeszcze mnie ciekawiło i postanowiłem o to zapytać.- Azrael. Właściwie skąd mój ojciec miał twoją broń?
Uniosła głowę, którą dotąd podpierała na pięści ozdobionej pierścionkiem i uśmiechnęła się zagadkowo.
-Naprawdę nie wiesz..?- Drasnęła mnie szybkim spojrzeniem.
-A niby skąd, skoro nawet go nie znałem?- Zniecierpliwiłem się.
-Zapytaj swego Anioła- rzuciła tajemniczo, a wszystko wokół zaczęło się rozmywać.
Zanikać...
***
Budzę się w sterylnym, białym pokoju. Zrywam się ze szpitalnego łóżka, tłumiąc jęk i przykładam dłoń do opatrunku na piersi.
-Powinien pań leżeć- gdzieś już słyszałem ten ostry, kobiecy głos.
-Siostro Meredith.. Co mi się stało?- Zapytałem półprzytomnie.
Jej duże, czarne jak noc oczy rozszerzyło zaskoczenie, jakby zadawała sobie pytanie, skąd znam jej imię, skoro nawet nie spojrzałem na szpitalny identyfikator przypięty na piersi.
-Został pan ranny- patrzyła na mnie dziwnie, jakby zastanawiała się w co się wpakowałem.
-Trenuję szermierkę- rzuciłem odruchowo.
-Z facetem, który tu pana przywiózł?
-Yyy.. nie do końca. Ile spałem..?
-Dwa dni- powiedziała to takim tonem, jakby zobaczyła demona i chciała uciekać jak najdalej.
-Donovann.. Dzięki Bogu- Forest bezszelestnie wsunął się do sali.
-Jestem niewierzący, sierżancie- rzuciłem z ironicznym śmiechem.
Pielęgniarka uznała to za dobrą okazję do wycofania się. Przez chwilę czułem na sobie jej podejrzliwy wzrok.
-Jak z tobą?- Obaj zapytaliśmy o to równocześnie.
